EEUWIG JONG – OLIVIER KAY

 

Oliver Kay is sinds 2009 chef voetbal bij The Times en volgt al meer dan twintig jaar Manchester United op de voet. Eeuwig jong is zijn eerste boek en werd genomineerd voor de William Hill Sports Book of the Year Award. Kay zag Doherty zelf nooit spelen, maar de reacties van ex-ploegmaats en stafleden waren unaniem lovend. ‘Ryan Giggs noemde hem ‘incredible’, Gary Neville zei dat hij ‘buitenaards’ was. Een coach vertelde dat er drie zekerheden voor het eerste elftal waren: Giggs heeft een goede linkervoet en was snel, Scholes had twee goede voeten en Doherty was tweevoetig én snel. Dat zegt alles.’

 

You can’t win anything with kids

19 augustus 1995. Openingsspeeldag van de Premier League. Het jonge Manchester United van Alex Ferguson gaat kansloos onderuit tegen Aston Villa met 3-1. Het ontlokte Liverpoolicoon Alan Hansen tot de volgende uitspraak in Match of the Day: ‘You can’t win anything with kids’. Een uitspraak die als een boemerang op lichtsnelheid in de mans gezicht terugkeerde. The Class of ’92 met Ryan Giggs, David Beckham, Nicky Butt, Paul Scholes en de gebroeders Neville voetbalden zich immers de annalen van Manchester United in. The Red Devils wonnen dat seizoen de Premier League én de FA Cup. Bij bovenvermelde zes voetballers missen we eigenlijk de meest getalenteerde van allen: Adrian Doherty. Het levensverhaal van deze vergeten ster is in boekvorm gegoten door Oliver Kay.

 

How does it feel

To be on your own

With no direction home

Like a complete unknown

Like a rolling stone?


De straatmuzikant is een groot bewonderaar van Bob Dylan. Zijn lievelingslied is het loflied op zwervers … Like a rolling stone. Deze onopvallende verschijning op is geen compleet onbekende. Het is Adrian Doherty, één van de grootste beloften van Manchester United. Een veelbelovende voetballer die op zaterdagochtend samen met Ryan Giggs mag meetrainen met het A-elftal.

 

Giggs

 

Ryan Giggs zou 632 competitiewedstrijden spelen voor The Red Devils en een grote voetafdruk nalaten in de geschiedenis van Manchester United. Hij deed meer dan zijn duit in het zakje bij de winst van 13 landstitels, 4 FA Cups, 4 League Cups en 2 keer de Champions League. Wat Ryan Giggs deed op de linkervleugel zou Adrian Doherty op de rechtervleugel gaan doen. Het lot besliste daar anders over.

 

Adrian Doc Doherty speelde geen enkele officiële match en overleed op 9 juni 2000 – een dag voor zijn 27ste verjaardag. Hij werd hoger ingeschat dan Ryan Giggs en zou beter worden dan zijn Noord-Ierse landgenoot George Best.

 

Strabane

 

Adrian Doherty werd geboren op 10 juni 1973 in Strabane, een stadje in Noord-Ierland dat gelegen was in oorlogsgebied. De katholieke minderheid wilde zich losscheuren van het Verenigd Koninkrijk. Je tas werd gecontroleerd op wapens, moeders moeten hun baby’s uit kinderwagens tillen zodat die gecontroleerd konden worden op explosieven, … In zo’n sfeertje groeide Doherty samen met zijn broers en zusje op. Hij voetbalde graag, maar was minstens even verzot op muziek. Op de middelbare school werd hij al snel de sensatie op de speelplaats: hij dribbelde, hij accelereerde, hij goochelde met de bal en vooral hij scoorde alsof er geen doelman was.

 

Weggekaapt

 

Adrian moest nog 14 worden en mocht op proef bij Arsenal en Nottingham Forest. Pat Rice, een Noord-Ier die assistent-coach van Arsenal was, zag al snel het talent en wilde hem op 10 juni 1987, de dag dat hij 14 zou worden, een contract laten tekenen. Dat was echter buiten Mat Bradley, de coach van Doherty’s jeugdploeg, gerekend. Bradley, een hevige fan van Manchester United, schreef een brief naar Alex Ferguson. ‘De talentvolste speler sinds George Best’ was zo een beetje de teneur van deze brief. Fergusons scout was na tien minuten overtuigd. Hij kon in de schoolvakantie komen testen.

 

Michael Nash, doelman van de jeugdploeg van Doherty en Brendan Rodgers, latere coach van o.a. Swansea, Liverpool en Celtic kregen eveneens de kans om te testen bij The Red Devils. Zij werden niet weerhouden. Doherty scoorde uitermate hoog op snelheid, inzet, kracht, techniek en inzicht.

 

Passies

 

Met zijn selectiepremies van de jeugdelftallen kocht Doherty zich al snel een gitaar en een typemachine. Schrijven: songteksten, gedichten, avonturenverhalen, … Het was één van zijn andere grote passies naast voetballen en zingen. Ferguson zei het volgende hierover: ‘Ongelofelijke voetbalkwaliteiten, maar ik denk dat hij het gelukkigst was met zijn boeken, gedichten en gitaar’.

 

Aan het einde van Doherty’s eerste seizoen bij de Mancunians kreeg hij een contractvoorstel voor vijf seizoenen – naar verluidt het langste en beste in de clubgeschiedenis voor een speler van 16 jaar - voorgeschoteld. Hij weigerde hierop in te gaan. Reden: hij wist niet of hij binnen vijf jaar nog wel wou voetballen. Met enige tegenzin tekende hij voor drie seizoenen.

 

Noodlot

 

Giggs en Doherty werden klaargestoomd door Ferguson, maar midden januari 1991 sloeg het noodlot voor Doherty toe. Hij liep een knieblessure op, een week later debuteerde Giggs. Terwijl de Welshman de afslag richting absolute top nam, zou Doherty nooit meer flitsen. Het resultaat was hard: een scheur van de voorste kruisband. Het zou nooit meer goedkomen met de snelle Noord-Ier. Terwijl The Class of ’92 de neus aan het venster stak van de internationale voetbalscene, stond Doherty met enkele vrienden op podiums van kleine muziekclubs in New York. Hij vluchtte weg van alle problemen. Goed wetende dat zijn voetbalcarrière in Manchester over was. De knie was stram, de loopstijl houterig: weg flitsende vleugelspeler, weg voetbalcarrière.

 

Hij combineerde tal van futiele baantjes zoals portier en schoonmaker met zijn muzikale optredens. Hij was gelukkig en daar draaide het voor hem om. In mei 2000 besloot hij te gaan werken Dekker Hout, een meubelmaker in Nederland. Het plan was om wat geld te verdienen en dan doorreizen richting België, Frankrijk, … Gewoon genieten, muziek spelen en gedichten schrijven. Den Haag werd echter zijn eindstation. Op 7 mei werd hij door de Nederlandse hulpdiensten uit een kanaal gevist in kritieke toestand. Geen drank en drugs, maar een noodlottige val. Op 9 juni, een dag voor zijn 27ste verjaardag overleed Adrian. Door het zuurstofgebrek had hij een ernstig hersenletsel opgelopen.

 

Op zijn begrafenis tokkelde zijn jongste broer op de gitaar Forever Young, een nummer van Bob Dylan, zijn favoriete artiest. Zijn dood ging buiten zijn geboortedorp bij onopgemerkt voorbij. Op 17 juni, de dag na zijn begrafenis, nam Engeland het op het EK tegen Duitsland op. De broertjes Neville, Beckham en Scholes – met wie Doherty ooit nog de kleedkamer deelde – stonden in de basis. De voetbaltrein stopt voor niets of niemand. 

 

Een ontroerend en fascinerend boek over de levenswandel van één van de grootste talenten die het Britse voetbal ooit gekend heeft! Must read!

 

Auteur: Oliver Kay

Datum van uitgave: 8/5/2017

Pagina's: 400

Afwerking: paperback

ISBN: 9789022333563

Uitgeverij: Manteau

Verkoopprijs: € 22.50

 

Paniniquiz over Eeuwig Jong: Manchester Unitedspelers!